| تبليغات | X |
|
آقای من!
تو که در بیابانها رهنمای گمشدگانی، من نیز گمشده بیابان انتظار وحیرانی ام.وسر گشته و شیدا تو را میجویم وفریاد می زنم: یا ابا صالح المهدی ادرکنی ولا تهلکنی آقای من! مرا دریاب،میترسم از آن روزی که علیرغم دلدادگی ام به تو نتوانم در عشقم ثابت قدم بمانم و آتش این عشق در دلم خاموش شود. مولای من! چشم انظارم تا در جمعه موعود بیائی و از کنا رکعبه نغمه انا المهدی را سر دهی و مظلومان عالم را بشارت دهی به اینکه اکنون نوبت تحقق وعده های الهی است و گردنکشان و معاندان رابا ذوالفقار حیدری ات گردن بزنی. راستی من آن روز خواهم بود؟ یوسف فاطمه! روزی خواهد آمد که قبر بی نشان مادرت را به محبان بنمایانی؟ در آن روز یاسها قد خواهند کشید و عطر دل انگیزشان را نثارقبر مادرت خواهند کرد. عزیز نرگس! چشمهای منتظر ما را روزی از انتظار در می آوری و تیغ انتغام بر خواهی کشید و انتقام خون به نا حق ریخته جدت را خواهی گرفت و چه روز با شکوهی خواهد بود آنروز. روزی که صدای هل من ناصر ینصرنی حسین (ع) را لبیک می گوئی و برق ذوالفقار حیدری ات چشم دشمنان را کور می کند. راستی من آنروز خواهم بود؟ گل خوشبوی عسکری! دوست دارم که باشم و در رکاب تو گام بردارم.هر چند میدانم روسیاهم و گنهکار. اما چشم امیدم به لطف و کرم شماست.هر روز دعای عهد می خوانم تا روزی که می آئی و من نباشم دوباره بر انگیخته شوم ودر رکابت قدم بردارم. آقای من: دستان ناتوانم را بگیر و مرا به خود وا مگذار. یا بن الحسن: ( می دانم آنروز نزدیک است)
ای بر زلف سبز تو ،زلف چمن نشسته بس از چه روی نازنین نمیزنی تو پرده پس باغ ترا صلا زند، غنچه ترا ند ا دهد بلبل اگر نخواند این شاخه شود چو خار وخس چاه نشین نبوده ای ، عزیز مصر جان من شده است بی وجود تو ارم برای من قفس آه چه شد به چشم من که پرده دار رویت است به لحظه ای نگاه گیر از این دو دیده ام حرس شنیده ام که مردمی رسیده اند خدمتت نیست مرا غمی اگر بمیرم اندرین هوس هزار کاروان دل ، نشسته تا که ساربان بیاید و خبر دهد که رو به نغمه جرس طلوع نما،زکعبه که فروغ صبح صادقی تو ای مدار شرق حق دراین غروب بی نفس این شعر ار سروده های برادر خوبم آقای غفاری میباشد.
انتظارتنها به معنای آمادگی برای پذیرش ظهور نیست؛ بلکه علاوه برآن درفکر آن بودن وامیدواربودن به آن را نیز می طلبد. ممکن است بسیاری ار افراد آمادگی وامکانات برای پذیرایی از میهمان را داشته باشند؛ ولی از کسی دعوت نکرده باشند ودر انتظار آمدن میهمان نباشند. این گونه افراد را تنها به خاطر آمادگی داشتن برای پذیرایی میهمان نمیتوان منتظر میهمان دانست؛ زیرا نه درفکر آمدن میهمان هستند ونه از نیامدن آن ناراحت میشوند. با این بیان روشن میشود که در خود سازی وپاکسازی شخصی خود بدون توجه به مسئله انتظار وفرا رسیدن روزگاری که سراسر جهان از وجود ظلم وستم پاکسازی می شود کمبود وجود دارد؛زیرا کسی که این گونه است یکی از وظایف بزرگ خود را که انتظار فرا رسیدن پاکسازی جهانی وحرکت برای آن است به دست فراموشی سپرده است. نکته ای که مورد توجه قرار گیرد این است که؛میان انتظارظهورواعتقاد به آن تفاوت بسیاری وجود داردهمه شیعیان بلکه بسیاری از ملتهای دیگر جهان اعتقاد به ظهور مصلحی که سرانجام جهان را پر از عدل ودادکند اعتقاد دارند؛ولی همه آنانی که اعتقاد به این واقعیت دارند در انتظار تحقق آن نیستند! کسی منتظر ظهور امام زمان می باشد که علاوه بر اعتقاد امید وانتظار درک آن زمان را داشته باشد وبر اساس انتظار وامید عمل نماید
جمعه ای دیگر گذشت ویار پنهانم نیامد
یوسف گمگشته ام آن شاه کنعانم نیامد چشم ما در حسرت دیدار روی نازنینش خیره مانده بر در وآن مهر تابانم نیامد مقتدایی که بود در دست او شمشیر حیدر تا بگیرد خونبهای شاه عطشانم نیامد ناله زهرا زپشت در هنوز آید به گوشم کان مه زیبا و آن خورشید رخشانم نیامد آن که گیرد انتقام صورت وبازوی نیلی وآنکه باشد دست او دارو ودرمانم نیامد کی شود آن جمعه ای که با صدای دلنشینت گردد آغاز ونگویم وای مهمانم نیامد ناله وافغان مظلومان رسد بر گوش عالم وآن عدالت گستر و معنی قرانم نیامد مصطفی رخسار وحیدر مسلک و پور حسینم وارث نوح وخلیل الله وعمرانم نیامد آنکه با دست مسیحایی کند درمان دردم یا شفا بخشد به جسم وجان بیمارم نیامد آنکه درهم بشکند کفر ونفاق وظلمها را یا بکوبد بر زمین بتهای دورانم نیامد این دل «شیدا» گرفته در غروب عصر جمعه بار الها رهبر ومولا وسلطانم نیامد
آجرک الله یا صاحب الزمان
حادثه حمله وهتک حرمت حرمین شریفین را پیشگاه یگانه منجی عالم بشریت ودوستداران اهل بیت (علیهم اسلام) تسلیت میگویم. اقا جان کی میایی... بیا که دیده زهجرت نیارمید بیا به انتظار تو جانم به لب رسید بیا به شوق دیدنت ای مهر تابناک، دلم به سینه خون شد واز دیده ام چکید بیا زبسکه وصف جمالت شنیده ام ای گل ترانه خوان تو گشتم به صد امید ، بیا به شوق آنکه نهی پا به دیده ام هر روز هزار نبض جنون در رگم طپید بیا بیا که خلوت قلبم رطعنه ها خون است ببین که شاخه صبرم دگر خمید ، بیا نسیم عشق ومحبت به گوش پیک سحر بهار آمدنت را دهد نوید بیا شب فراق تو جانا چه سخت میگذرد سوار صبح تویی تو ،بیا سپید بیا سحر که نفخه باغ وصال میشنوم به لوح درد نویسم که ای امید بیا شعر از: آقای حسین آذری
آیا سزاوار است امیر عالم هستی که عالم به همه نیازمندیهای ما در نظم
این منظومه وهمه منظومه ها وکهکشانهاست در میان ما باشند وما از آن حضرت غافل باشیم؟ آیا سزاوار است سلول های مغزی میلیاردها انسان بر اثر پنهان بودن نور خدا همچنان در پرده ظلمت قرار داشته باشد؟ آیا سزاوار است میلیاردها انسان هریک جام جهان نمایی به نام قلب با خود همراه داشته باشند واز عظمت آن بی خبر باشند؟ آیا در چه زمان قلب ها به حیات اصلی خویش راه می یابند وبا معنای واقعی زندگی عالی انسانی آشنا میشوند؟ آیا در چه دورانی انسانها به عظمت قلب و وجود جام جهان نما در وجود خویشتن آگاه می شوند؟ آیا در کدامین زمان تمامی سلولهای مغزی انسان ها به کار می افتد وجامعه بشریت با گسترش دانش های بیکران نهایی پیشرفت می نماید؟ آیا وآیا های دیگر... آیا اینها جز در حکومت حضرت مهدی ارواحنا فداه میسر است؟ پس چرا شکوه آن زمان را احساس نمی کنیم؟ وچرا از تیرگی این زمان شکوه نمی نمائیم؟وچرا به وظایف دوران غیبت عمل نمی نمائیم؟ اعتیاد به عصر غیبت امام زمان (عج) پاسخ همه این سوالات این است که ما به عصر غیبت خو گرفته ایم وبه تیرگیها وتاریکیهای آن معتاد شده ایم! اعتیاد یک قدرت نا خود آگاه بسیار قوی برای کشانده انسانها به سوی خوبیها ویا بدیهاست! به این جهت حضرت علی (ع) عادت را طبیعت دوم انسانها نام نهاده اند. بنا بر این روایت همان گونه که انسان به سوی خواسته های فطری وغریزی خویش راه می افتد ، به سوی خواسته هایی که به آنها خو گرفته وعادت نموده نیز حرکت میکند. انسان باید از این قدرت بزرگ در راه صحیح وهدف ارزنده استفاده نماید واز آلوده ساختن خویش به عادتهای نا پسند واشتباه خود داری نماید. متاسفانه جامعه بشری بر اثر نداشتن رهبری صحیح ونبود قدرت هدایت کننده ای که بتواند اجتماع را به سوی فضیلتهای اخلاقی وصفات بر جسته انسانی بسیج نماید، به عادتهای اشتباه فردی واجتمایی گرفتار شده است اعتیادهای اجتمایی قدرتی بسیار بیشتر از اعتیادهای فردی دارند وآسان تر میتوانند انسان را به سوی چیزی که اجتماع به آن خو گرفته است، بکشاند یکی از عادتهای شوم اجتمایی که جامعه ما را به خود گرفتار نموده ودر بند اسارت خویش کشیده است ، سوختن وساختن وخو گرفتن به وضع مو جود و نیندیشیدن درباره آینده ای حیات بخش ونجات دهنده می باشد.رسول خدا (ص)واهل بیت با بیان مسئله «انتظار»وتشویق انسانها به سوی آن، مردم رابه اشتباه بودن سوختن وساختن آگاه نمو ده اند وبا بیان مسئله انتظار آنان را به امید وحرکت به سوی آینده ای پر بار فرا خوانده اند. ادامه این مطلب راانشالله در فرصت بعدی مینویسم. بر گرفته از کتاب صحیفه مهدی.
|
درباره وبلاگ
بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد
خرداد 1387 دی 1386 خرداد 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 پیوندها
بوی عشق وانتظار (آشنای غریب)
به یاد عهدمان(شاهد)
انتظار( متن ادبی) |
